Aktualności z Polski

Kościół powszechny przeżywa Jubileusz Więźniów – ostanie wielkie wydarzenie kończącego się Roku Jubileuszowego, podczas którego biskupi na całym świecie odwiedzają zakłady karne, by wraz z osobami pozbawionymi wolności modlić się i głosić orędzie nadziei. W ten nurt jubileuszowych inicjatyw wpisała się 13 grudnia 2025 r. wizyta bp. Romana Pindla w Zakładzie Karnym w Cieszynie. Biskup bielsko-żywiecki przewodniczył Mszy św. oraz jubileuszowej liturgii w kaplicy więziennej. Eucharystia była sprawowana w koncelebrze z o. Rafałem Kogutem OFM, kapelanem cieszyńskiej jednostki penitencjarnej, dziekanem dekanatu cieszyńskiego ks. Jackiem Graczem OFM oraz sekretarzem biskupa ks. Piotrem Górą. W liturgii uczestniczyło około 20 osadzonych. W modlitwę i śpiew włączyli się przedstawiciele wspólnoty „Zacheusz” z Cieszyna, którzy od lat towarzyszą osobom odbywającym karę pozbawienia wolności. W słowie wprowadzającym o. Rafał Kogut OFM wyjaśnił znaczenie Jubileuszu Więźniów oraz warunki uzyskania odpustu zupełnego. Zwrócił uwagę, że dla osadzonych, którzy nie mogą pielgrzymować do kościołów jubileuszowych, więzienna kaplica i próg celi stają się szczególnymi „Drzwiami Świętymi”. „Wejście do kaplicy i wejście do celi może być dziś drogą pielgrzymki, drogą nawrócenia i spotkania z miłosiernym Bogiem” – podkreślił kapelan. W homilii bp Roman Pindel przybliżył osadzonym sens i znaczenie odpustu zupełnego, posługując się analogiami zaczerpniętymi z systemu prawnego obowiązującego w państwie. Wyjaśniał, że podobnie jak istnieją sądy, wyroki i kary, tak również w porządku duchowym grzech pociąga za sobą konkretne konsekwencje. Hierarcha porównał odpust zupełny do amnestii, która w państwie bywa ogłaszana z okazji szczególnych wydarzeń i skutkuje darowaniem lub skróceniem kary. Jak zaznaczył, w tym sensie jubileuszowy odpust jest aktem łaski Boga, który w jednym momencie daruje karę wynikającą z popełnionego zła. Wskazał także na analogię do indywidualnego ułaskawienia, gdy władza państwowa zawiesza lub znosi wykonanie wyroku, oraz do zamazania kary, po którym człowiek jest traktowany tak, jakby przestępstwa nie popełnił. Biskup podkreślił, że choć w sakramencie pokuty Bóg odpuszcza winę grzechu, to często pozostają jego skutki – krzywda wyrządzona innym oraz wewnętrzne obciążenie, które domaga się zadośćuczynienia. Przywołał przykład człowieka, który po odbyciu kary przez wiele lat podejmował dzieła pokuty, aby naprawić wyrządzone zło. Zwrócił uwagę, że to, czego człowiek nie zdoła odpokutować w życiu, może stać się jego doświadczeniem w czyśćcu – stanie oczyszczenia i tęsknoty za Bogiem. Odpust zupełny – jak zaznaczył – jest szczególną łaską, która uwalnia od kary doczesnej za grzechy i pozwala rozpocząć nowe życie w duchowej wolności, z większą ufnością i nadzieją. Na zakończenie bp Roman Pindel przypomniał warunki uzyskania odpustu zupełnego w dniu Jubileuszu Więźniów: spowiedź sakramentalną, przyjęcie Komunii Świętej, wolność od przywiązania do grzechu, modlitwę w intencjach Ojca Świętego, odmówienie wyznania wiary oraz przejście przez symboliczne „Drzwi Święte”, którymi dla osadzonych są wejście do więziennej kaplicy i próg celi. Podkreślił, że odpust można ofiarować zarówno za siebie, jak i za osobę zmarłą. Hierarcha podkreślił również, że prawdziwa przemiana rodzi się z wiary i zaufania Bogu, który nigdy nie przekreśla człowieka, niezależnie od jego przeszłości. Jubileusz – jak zaznaczył – jest zaproszeniem do spojrzenia na własne życie z nadzieją, nawet w doświadczeniu ograniczenia wolności i konsekwencji popełnionych czynów. Po liturgii bp Roman Pindel otrzymał pamiątkową grafikę wykonaną przez byłego osadzonego Zakładu Karnego w Cieszynie. W wydarzeniu uczestniczył również zastępca dyrektora Zakładu Karnego w Cieszynie ppłk Grzegorz Michalak. Na koniec spotkania wszyscy osadzeni uczestniczący w modlitwie w kaplicy więziennej otrzymali list pasterski biskupa diecezji bielsko-żywieckiej, w którym pasterz diecezji kieruje do nich słowo umocnienia, nadziei i duchowego wsparcia na czas Roku Jubileuszowego. W liście skierowanym do osadzonych bp Roman Pindel przypomina, że każdy ochrzczony – niezależnie od wyroku sądowego, popełnionego zła czy utraty praw publicznych – pozostaje dzieckiem Bożym i nie traci swojej godności ani Bożej miłości. Podkreśla, że Bóg nigdy nie wyrzeka się człowieka, nawet wtedy, gdy odwracają się od niego inni. Biskup, posługując się obrazową historią emigrantów płynących do Ameryki, ukazuje, że wielu chrześcijan nie korzysta z darów, które już posiada – z łaski chrztu, odkupienia w Chrystusie i wolności dzieci Bożych – żyjąc w poczuciu winy, przygnębieniu i zniewoleniu grzechem. Tymczasem wyzwolenie i nowe życie są w zasięgu ręki. „Podobnie dziś wielu chrześcijan żyje tak, jakby nie wiedzieli, że mają najlepszy bilet, który potwierdza, że są dziećmi Bożymi, że Jezus umarł za nich na krzyżu, a oni zostali ochrzczeni i otrzymali Ducha Świętego. Są wolni i mogą żyć w radości oczekując tej chwili, kiedy będą na zawsze z Panem. Tymczasem stają się niewolnikami swoich słabości i grzechu, nie wykorzystują zdolności, by rozwijać się, a pogrążają się. w przygnębieniu, złości i zgryzocie. Tymczasem wyzwolenie przez Boga z takiego życia jest w zasięgu ręki. A wielu nawet nosi w sobie nadzieję i pragnienie innego życia” – pisze biskup. Odwołując się do własnych doświadczeń z wizyt w Zakładzie Karnym w Cieszynie, bp Pindel zauważa wśród osadzonych szczególną wrażliwość religijną i nadzieję pokładaną w Bogu. W tym kontekście ogłasza im trwający w Kościele Rok Jubileuszowy jako czas szczególnej łaski, pojednania i duchowej wolności. „Przekonuję się o tym, ile razy przychodzę do tego więzienia, by odprawić Mszę i bierzmować kilku z was. Gdy idę przez korytarze, słyszę raz po raz: Szczęść Boże! Kiedyś liczyłem, ile razy to było. Nieco później szedłem przez tutejszy szpital i też zacząłem liczyć. Wyszło mi, że Szczęść Boże słyszałem 20 razy częściej w tym więzieniu niż w szpitalu. Wygląda na to, że więcej jest wśród Was nadziei związanej z Bogiem niż u chorych i odwiedzających ich bliskich w cieszyńskim szpitalu. Dlatego chcę Wam ogłosić, że trwa w Kościele katolickim Rok Jubileuszowy, który nawiązuje do wielkiego pragnienia Boga, aby zbawić każdego człowieka, aby każdy kto uwierzy, był ocalony od wszelkiego zła i mógł żyć na zawsze z Bogiem” – podkreśla. Wyjaśnia znaczenie jubileuszowego odpustu zupełnego, który – pod określonymi warunkami – uwalnia nie tylko od winy grzechu, ale także od kary doczesnej. Wskazuje na rolę kapelana więziennego jako narzędzia Bożego miłosierdzia i pojednania. List kończy się wezwaniem do uchwycenia się nadziei płynącej z wiary, cytatem z Pierwszego Listu św. Jana o godności dzieci Bożych oraz pasterskim błogosławieństwem dla osadzonych na drodze ich duchowego i ludzkiego odrodzenia. Spotkanie zakończył wspólny posiłek w więziennej świetlicy. https://diecezja.bielsko.pl/wp-content/uploads/2025/12/cieszyn_zaklad_karny_jubileusz_13_12_25.mp3

Na terenie diecezji bielsko-żywieckiej trwa #wyzwanieAdwentowe – inicjatywa, która zachęca w duchu Adwentu do dobrego przygotowania na Boże Narodzenie poprzez udział w Roratach. W ramach tej inicjatywy parafie zapraszają się nawzajem do udziału w roratach, dzieląc się krótkimi hasłami zachęty. Parafia Matki Bożej Frydeckiej w Jaworzynce-Trzycatku rozpoczęła adwentowe zaproszenie hasłem: „Z KAŻDEJ CHATY NA RORATY” i skierowała wyzwanie do parafii w Zebrzydowicach. Na zaproszenie odpowiedziała zebrzydowicka parafia Wniebowzięcia NMP, proponując hasło:„NA RORATY BIEGNIJ ŚMIAŁO, JUŻ TAK MAŁO NAM ZOSTAŁO”. Przekazała wyzwanie dalej – do parafii św. Karola Boromeusza w Koszarawie. Inicjatywę można śledzić w mediach społecznościowych poszczególnych parafii i facebookowym profilu diecezji.

11 grudnia 2025 r. w kaplicy 112. Batalionu Lekkiej Piechoty w Oświęcimiu odsłonięto obraz Matki Bożej Walecznej Hetmanki – wyjątkowy wizerunek dedykowany żołnierzom tej formacji. W uroczystości wzięli udział dowódcy, duchowieństwo, żołnierze oraz zaproszeni goście. Dowódca batalionu ppłk Piotr Salachna podziękował żołnierzom za zaangażowanie w odnowienie kaplicy. Obraz ufundowała parafia NMP Wspomożenia Wiernych w Czechowicach-Dziedzicach, a jego duchowe znaczenie omówił proboszcz ks. Jerzy Ryłko. Na symboliczne elementy dzieła zwrócili uwagę dyrektor Muzeum AK w Krakowie dr Jarosław Szarek oraz kapelan batalionu ks. por. Kamil Żółtaszek – m.in. grecki tytuł „Hypermacho Stratego” oraz litery na rękawie Maryi nawiązujące do numeru jednostki. Podczas wydarzenia przypomniano historię kaplicy, którą żołnierze odbudowali własnymi siłami, przywracając jej funkcję miejsca modlitwy i niedzielnych Mszy św. Autorem obrazu jest młody artysta Franciszek Szarek. Dziekan Wojsk Obrony Terytorialnej ks. płk Radosław Michnowski poświęcił wizerunek i wręczył medale „Chwała Ofiarnym i Nieustraszonym” osobom szczególnie zaangażowanym w odnowienie kaplicy. Dowództwo podkreśliło, że nowy obraz stanie się znakiem jedności batalionu, a odnowiona kaplica będzie miejscem umacniającym ducha służby. Na podssztwie tekstu kpr. Wioletty Wolskiej fot. kpr. Wioletta Wolska

Klerycy czwartego roku formacji w seminaryjnej kaplicy przyjęli z rąk abp. Andrzeja Przybylskiego posługę akolitatu. – Pan jest z nami szczególnie w Komunii Świętej. W niej Jego obecność, delikatna i ukryta, jest rzeczywistością. Dla nas, przyjmujących Go z wiarą, rzeczywistością przemieniającą i umacniającą w drodze. To również obecność ryzykowna, bo zadana kruchemu, grzesznemu człowiekowi, by ją strzegł i uobecniał. Ta eucharystyczna misja będzie za chwilę dotyczyć naszych braci z roku czwartego, którzy zostaną ustanowieni akolitami, szafarzami tej komunii. To kolejny etap ich drogi zarówno do Pana, jak i krok w stronę sakramentu święceń – przypomniał zebranym ks. dr Krzysztof Matuszewski, rektor Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego. Po Ewangelii alumni – kandydaci do posługi zostali imiennie przedstawieni zebranym i abp Andrzejowi Przybylskiemu. W swojej homilii metropolita katowicki nawiązał do biografii Raymonda Nadera – maronickiego mistyka – który jako dziecko nie potrafił zrozumieć zawodu dziadka – księdza. Ten na pytania dziecka odpowiedział: „Jak dorośniesz, to to zrozumiesz”. – I myślę, że my wszyscy ciągle musimy dorastać. Nawet jeśli będziemy mieli ileś już lat kapłaństwa, ciągle musimy dorastać nie tylko do tego, żeby zrozumieć, co robi ksiądz, ale również do tego momentu najważniejszego w posłudze księdza: kiedy udziela ludziom Komunii, kiedy sprawuje Eucharystię – zauważył abp Przybylski. – Kapłan, diakon, również nadzwyczajny szafarz Eucharystii miłość Bożą obecną w Jezusie i w tym opłatku rozdaje ludziom, żeby ludzie mogli się miłować. Żeby ludzie mogli być uzdrowieni. Czy może być ważniejsze działanie niż to? Czy można robić coś ważniejszego i najbardziej potrzebnego dla ludzi, niż dawać im Boga? Niż dawać im miłość, która uzdalnia ich do kochania, do przebaczania – pytał zebranych. Abp Andrzej Przybylski podkreślił, że posługa akolitatu jest wyrazem ogromnego zaufania Kościoła. – Zostaniecie ustanowieni, bo już rozumiecie, kim macie być. Najprościej mówiąc, (myślę, że to dotyczy i biskupa, i księdza, i diakona, i was jako akolitów), wybiera nas Pan Bóg za narzędzia – zauważył. – Może to dzisiaj dziwnie brzmi: niepodmiotowo, bardzo rzeczowo, ale wybrał nas sobie Pan Bóg za narzędzia. Bo my nie rozdajemy siebie, nie głosimy siebie. Mamy być tylko narzędziami, rękami Boga, ustami Boga, by Go rozdawać, by rozdawać tę miłość – precyzował. W swoim słowie metropolita przestrzegał przed byciem „tylko doręczycielami Eucharystii”, bezrefleksyjnym wypełnianiem zadania. Chroni przed tym żywa wiara. – Dopiero wtedy będziecie dobrymi narzędziami, kiedy zawsze i wszędzie będziecie o tym pamiętać, że On tam jest. On jest w kościele i na Mszy, i w tabernakulum, i w monstrancji, kiedy nie będziecie Go nieść ulicą do chorych. On tam jest. I kiedy Go będziecie dawać ludziom, On tam jest. Bóg nie chce mieć tępych narzędzi do rozdawania siebie, bo On jest miłością i chce, żeby to narzędzie też było rozpalone jak ogień – mówił. Zaprosił do częstej modlitwy i adoracji Najświętszego Sakramentu. Za posługę podziękował w imieniu nowo ustanowionych akolitów al. Grzegorz Szpila. – Mamy świadomość, jak ważna i odpowiedzialna jest to służba. Dlatego dziękujemy za zaufanie, jakim w imieniu Kościoła nas obdarzyłeś – zwrócił się do abp. Przybylskiego. – Drodzy Przełożeni! Dziękujemy wam za przykład, troskę i trud wkładany w naszą formację. Księże dziekanie! Na twoje ręce składamy podziękowanie za wszelkie zaangażowanie w naszą formację intelektualną. Dziękujemy również wam, drodzy księża proboszczowie, za okazywane nam wsparcie i obecność na drodze naszego powołania. Kochani rodzice! Nie sposób wymienić wszystkiego, za co chcemy wam podziękować, ale dziękujemy przede wszystkim za trud i poświęcenie włożone w nasze wychowanie oraz za waszą miłość i modlitwę, które są dla nas ogromnym i nieocenionym wsparciem – dodał. Akolita jest pomocnikiem prezbitera i diakona. Do niego jako szafarza nadzwyczajnego należy udzielanie Komunii Świętej w zgromadzeniu liturgicznym oraz zanoszenie jej chorym. Akolita może wystawiać Najświętszy Sakrament Eucharystii do publicznej adoracji. Godne wypełnianie tych funkcji wymaga od niego żarliwego uczestnictwa w Eucharystii, karmienia się nią i doskonalszego jej poznania. Patronem rocznika alumnów, którzy przyjęli posługę akolitatu, jest José Sánchez del Río. Galeria zdjęć msp /katowice.gosc.pl

Z przykrością zawiadamiamy, że w wieku 73 lat, w 47. roku kapłaństwa, zmarł śp. ks. Stanisław Szeja (rocznik święceń 1979), emerytowany proboszcz parafii Świętego Antoniego z Padwy w Mikołowie-Recie. Informację o pogrzebie podamy po ustaleniu szczegółów uroczystości.

Adwentowe spotkanie rozpoczęło się od wspólnej adoracji Najświętszego Sakramentu, po której ks. prof. Arkadiusz Wuwer z Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach wygłosił konferencję pt. "Trzy myśli o tym, co pewne w niepewnym świecie". Wskazał, że pierwszą z pewnych rzeczy w świecie jest ludzka godność, której nikt i nic nie jest w stanie człowiekowi odebrać. Jako drugi pewnik określił sens pracy, która rodzi dobro. Do obu tych wartości duchowny dołączył także cnotę miłości. - Niepewność świata może doprowadzić do wartości osoby i serca, pracy dla dobra, do mocy miłości. Przecież wiecie dobrze, że nawet szklankę herbaty można komuś podać z miłością albo z nienawiścią. Ale to są takie czasy, gdy te trzy pewniki trzeba chyba odświeżyć w sercu. Może tak być, że w tym czasie, kiedy wokoło jest tyle chaosu i lęku, nauczyciel może być tym, który niesie światło nadziei - mówił ks. Wuwer. Wspólnej Eucharystii w seminaryjnej kaplicy przewodniczył abp Andrzej Przybylski. - Jako nauczyciele i wychowawcy i uświadamiamy sobie, że nie jesteśmy sami w naszym nauczycielskim powołaniu. Chcemy w czasie tej Eucharystii napełniać się nadzieją, którą jest Jezus, by potem zapalać pochodnie nadziei w sercach dzieci i młodzieży, którzy są nam powierzeni - mówił witając wszystkich przybyłych ks. dr Robert Kaczmarek z Wydziału Katechetycznego Kurii Metropolitalnej w Katowicach. - Składamy na tym ołtarzu nasze życie, nasze nauczycielskie i wychowawcze powołania, ale również nasze osobiste życie, naszych najbliższych, przyjaciół, rodziny, ale też i naszych uczniów, nasze placówki szkolne, oświatowe, wychowanków, wszystkich współpracowników naszych. Pan Bóg to wszystko zna, więc bądźmy pewni, że w Jego sercu zmieszczą się wszystkie te sprawy, troski, intencje - zachęcił do modlitwy abp Andrzej. W homilii metropolita katowicki zwrócił uwagę, że w liturgii Adwentu wyjątkowo mocno są obecne słowa i postaci proroków. Wskazał jednocześnie, że nie zawsze prorokowanie było Bożym zamiarem. - Bardzo wielu w Biblii prorokowało, choć wcale nie było powołanych do tego, by byli prorokami. Ktoś przypadkowo rzucił jakieś zdanie, zwrócił komuś uwagę i już był dla kogoś wysłańcem Boga. Ale wcale nie musiał mieć prorockiego powołania w sensie stałej misji. I trochę tak jest z nami, z rozróżnieniem między nauczaniem a nauczycielem - mówił abp Andrzej. - Dobrze wiemy, że uczymy się od wszystkich. Ile wiedzy zdobywaliśmy i zdobyliśmy od przypadkowych ludzi, od tych, którzy wcale nie mieli statusu nauczyciela? Oni jednak czegoś nas nauczyli. A spośród tych wielu ludzi, którzy wzajemnie siebie czegoś uczą, Bóg wybiera takich ludzi, którzy wręcz z powołania, z zawodu wypełniali misję nauczycielską - wyjaśnił. Abp Przybylski dodał, że bycie nauczycielem to nie tylko obowiązek przekazania wymaganej przez podręczniki wiedzy, ale też bycie towarzyszem swoich podopiecznych, opiekunem, który pamięta o uczniach także w czasie swojej modlitwy. - Dlatego naprawdę to jest potrzebne i ważne, żeby każdy nauczyciel i wychowawca obok tych swoich bardzo konkretnych zadań nauczycielskich i wychowawczych towarzyszył Bogu, miał czas na modlitwę. Na tej modlitwie stanął z tymi swoimi treściami nauczania, a przede wszystkim z uczniami - adresatami swojej misji. Jestem głęboko przekonany, że jak nauczyciel, wychowawca modli się za swoich uczniów, modli się za swój przekaz wiedzy, to staje przed uczniami z innym nastawieniem i wierzę, że również uczniowie to mocno odczują, że jego nauczyciel, że jego wychowawca nie realizuje tylko jakiegoś zewnętrznego zadania, nie jest tylko doręczycielem wiedzy, ale jest tym, który w tym mieszka - przekonywał kaznodzieja. Metropolita zachęcił pedagogów do tego, aby nie zapominali o istotnej przestrzeni w życiu Kościoła, jaką jest misja nauczania - ta którą Jezus polecił wykonywać swoim apostołom słowami: "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody". - Myślę, że nauczanie jest bardzo potrzebne dzisiaj ludziom wierzącym, bo bardzo wiele naszych kłopotów z wiarą i kłopotów w Kościele wynika z jego braku. Wszyscy by chcieli mówić, jaki jest Pan Bóg. Wszyscy by chcieli wyrażać swoje doświadczenie i wyobrażenie Kościoła. I to są bardzo istotne doświadczenia, prawdziwe. Ale jest przecież obiektywna prawda o Bogu, o Kościele, który Pan Bóg założył, a nie my go sobie zbudowaliśmy, o prawdach wiary, których przecież nie my tworzymy, ale są nam objawione - wymieniał abp Andrzej. - Nie zrozumiemy świata, nie zrozumiemy siebie, nie zrozumiemy relacji społecznych, jak najpierw nie będziemy mieli pewnej obiektywnej wiedzy, pewnej mądrości. Dlatego bądźcie kompetentnymi nauczycielami. Nauczajcie, przekazujcie mądrość, przekazujcie prawdę, bo one są bazą do tego, by rozumieć siebie, świat i innych - zachęcał. Na zakończenie Eucharystii przedstawiciele nauczycieli podziękowali abp. Andrzejowi za jego obecność i skierowane do nich słowo. Z kolei metropolita katowicki nawiązując do nowego roku duszpasterskiego w Kościele zachęcił zgromadzonych, aby byli "misjonarzami mądrych prawd Bożych". - Wiem, że to nie tylko bardzo potrzebne w środowisku wychowawczym, nauczycielskim, pedagogicznym, ale czasem też bardzo trudne i delikatne. Więc za każde wasze świadectwo wiary, za każde wasze odważne przyznanie się do Boga przed nauczycielami i uczniami bardzo wam dziękuję - podsumował abp Andrzej. Po wspólnej modlitwie nauczyciele w seminaryjnym refektarzu przełamali się opłatkiem, składając sobie życzenia z okazji nadchodzących świąt oraz zasiedli do stołu, aby wymienić się doświadczeniami związanymi z ich codzienną pracą. Galeria zdjęć tn /katowice.gosc.pl