Parafia Bożego Ciała

Klerycy czwartego roku formacji w seminaryjnej kaplicy przyjęli z rąk abp. Andrzeja Przybylskiego posługę akolitatu. – Pan jest z nami szczególnie w Komunii Świętej. W niej Jego obecność, delikatna i ukryta, jest rzeczywistością. Dla nas, przyjmujących Go z wiarą, rzeczywistością przemieniającą i umacniającą w drodze. To również obecność ryzykowna, bo zadana kruchemu, grzesznemu człowiekowi, by ją strzegł i uobecniał. Ta eucharystyczna misja będzie za chwilę dotyczyć naszych braci z roku czwartego, którzy zostaną ustanowieni akolitami, szafarzami tej komunii. To kolejny etap ich drogi zarówno do Pana, jak i krok w stronę sakramentu święceń – przypomniał zebranym ks. dr Krzysztof Matuszewski, rektor Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego. Po Ewangelii alumni – kandydaci do posługi zostali imiennie przedstawieni zebranym i abp Andrzejowi Przybylskiemu. W swojej homilii metropolita katowicki nawiązał do biografii Raymonda Nadera – maronickiego mistyka – który jako dziecko nie potrafił zrozumieć zawodu dziadka – księdza. Ten na pytania dziecka odpowiedział: „Jak dorośniesz, to to zrozumiesz”. – I myślę, że my wszyscy ciągle musimy dorastać. Nawet jeśli będziemy mieli ileś już lat kapłaństwa, ciągle musimy dorastać nie tylko do tego, żeby zrozumieć, co robi ksiądz, ale również do tego momentu najważniejszego w posłudze księdza: kiedy udziela ludziom Komunii, kiedy sprawuje Eucharystię – zauważył abp Przybylski. – Kapłan, diakon, również nadzwyczajny szafarz Eucharystii miłość Bożą obecną w Jezusie i w tym opłatku rozdaje ludziom, żeby ludzie mogli się miłować. Żeby ludzie mogli być uzdrowieni. Czy może być ważniejsze działanie niż to? Czy można robić coś ważniejszego i najbardziej potrzebnego dla ludzi, niż dawać im Boga? Niż dawać im miłość, która uzdalnia ich do kochania, do przebaczania – pytał zebranych. Abp Andrzej Przybylski podkreślił, że posługa akolitatu jest wyrazem ogromnego zaufania Kościoła. – Zostaniecie ustanowieni, bo już rozumiecie, kim macie być. Najprościej mówiąc, (myślę, że to dotyczy i biskupa, i księdza, i diakona, i was jako akolitów), wybiera nas Pan Bóg za narzędzia – zauważył. – Może to dzisiaj dziwnie brzmi: niepodmiotowo, bardzo rzeczowo, ale wybrał nas sobie Pan Bóg za narzędzia. Bo my nie rozdajemy siebie, nie głosimy siebie. Mamy być tylko narzędziami, rękami Boga, ustami Boga, by Go rozdawać, by rozdawać tę miłość – precyzował. W swoim słowie metropolita przestrzegał przed byciem „tylko doręczycielami Eucharystii”, bezrefleksyjnym wypełnianiem zadania. Chroni przed tym żywa wiara. – Dopiero wtedy będziecie dobrymi narzędziami, kiedy zawsze i wszędzie będziecie o tym pamiętać, że On tam jest. On jest w kościele i na Mszy, i w tabernakulum, i w monstrancji, kiedy nie będziecie Go nieść ulicą do chorych. On tam jest. I kiedy Go będziecie dawać ludziom, On tam jest. Bóg nie chce mieć tępych narzędzi do rozdawania siebie, bo On jest miłością i chce, żeby to narzędzie też było rozpalone jak ogień – mówił. Zaprosił do częstej modlitwy i adoracji Najświętszego Sakramentu. Za posługę podziękował w imieniu nowo ustanowionych akolitów al. Grzegorz Szpila. – Mamy świadomość, jak ważna i odpowiedzialna jest to służba. Dlatego dziękujemy za zaufanie, jakim w imieniu Kościoła nas obdarzyłeś – zwrócił się do abp. Przybylskiego. – Drodzy Przełożeni! Dziękujemy wam za przykład, troskę i trud wkładany w naszą formację. Księże dziekanie! Na twoje ręce składamy podziękowanie za wszelkie zaangażowanie w naszą formację intelektualną. Dziękujemy również wam, drodzy księża proboszczowie, za okazywane nam wsparcie i obecność na drodze naszego powołania. Kochani rodzice! Nie sposób wymienić wszystkiego, za co chcemy wam podziękować, ale dziękujemy przede wszystkim za trud i poświęcenie włożone w nasze wychowanie oraz za waszą miłość i modlitwę, które są dla nas ogromnym i nieocenionym wsparciem – dodał. Akolita jest pomocnikiem prezbitera i diakona. Do niego jako szafarza nadzwyczajnego należy udzielanie Komunii Świętej w zgromadzeniu liturgicznym oraz zanoszenie jej chorym. Akolita może wystawiać Najświętszy Sakrament Eucharystii do publicznej adoracji. Godne wypełnianie tych funkcji wymaga od niego żarliwego uczestnictwa w Eucharystii, karmienia się nią i doskonalszego jej poznania. Patronem rocznika alumnów, którzy przyjęli posługę akolitatu, jest José Sánchez del Río. Galeria zdjęć msp /katowice.gosc.pl

Z przykrością zawiadamiamy, że w wieku 73 lat, w 47. roku kapłaństwa, zmarł śp. ks. Stanisław Szeja (rocznik święceń 1979), emerytowany proboszcz parafii Świętego Antoniego z Padwy w Mikołowie-Recie. Informację o pogrzebie podamy po ustaleniu szczegółów uroczystości.

Adwentowe spotkanie rozpoczęło się od wspólnej adoracji Najświętszego Sakramentu, po której ks. prof. Arkadiusz Wuwer z Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach wygłosił konferencję pt. "Trzy myśli o tym, co pewne w niepewnym świecie". Wskazał, że pierwszą z pewnych rzeczy w świecie jest ludzka godność, której nikt i nic nie jest w stanie człowiekowi odebrać. Jako drugi pewnik określił sens pracy, która rodzi dobro. Do obu tych wartości duchowny dołączył także cnotę miłości. - Niepewność świata może doprowadzić do wartości osoby i serca, pracy dla dobra, do mocy miłości. Przecież wiecie dobrze, że nawet szklankę herbaty można komuś podać z miłością albo z nienawiścią. Ale to są takie czasy, gdy te trzy pewniki trzeba chyba odświeżyć w sercu. Może tak być, że w tym czasie, kiedy wokoło jest tyle chaosu i lęku, nauczyciel może być tym, który niesie światło nadziei - mówił ks. Wuwer. Wspólnej Eucharystii w seminaryjnej kaplicy przewodniczył abp Andrzej Przybylski. - Jako nauczyciele i wychowawcy i uświadamiamy sobie, że nie jesteśmy sami w naszym nauczycielskim powołaniu. Chcemy w czasie tej Eucharystii napełniać się nadzieją, którą jest Jezus, by potem zapalać pochodnie nadziei w sercach dzieci i młodzieży, którzy są nam powierzeni - mówił witając wszystkich przybyłych ks. dr Robert Kaczmarek z Wydziału Katechetycznego Kurii Metropolitalnej w Katowicach. - Składamy na tym ołtarzu nasze życie, nasze nauczycielskie i wychowawcze powołania, ale również nasze osobiste życie, naszych najbliższych, przyjaciół, rodziny, ale też i naszych uczniów, nasze placówki szkolne, oświatowe, wychowanków, wszystkich współpracowników naszych. Pan Bóg to wszystko zna, więc bądźmy pewni, że w Jego sercu zmieszczą się wszystkie te sprawy, troski, intencje - zachęcił do modlitwy abp Andrzej. W homilii metropolita katowicki zwrócił uwagę, że w liturgii Adwentu wyjątkowo mocno są obecne słowa i postaci proroków. Wskazał jednocześnie, że nie zawsze prorokowanie było Bożym zamiarem. - Bardzo wielu w Biblii prorokowało, choć wcale nie było powołanych do tego, by byli prorokami. Ktoś przypadkowo rzucił jakieś zdanie, zwrócił komuś uwagę i już był dla kogoś wysłańcem Boga. Ale wcale nie musiał mieć prorockiego powołania w sensie stałej misji. I trochę tak jest z nami, z rozróżnieniem między nauczaniem a nauczycielem - mówił abp Andrzej. - Dobrze wiemy, że uczymy się od wszystkich. Ile wiedzy zdobywaliśmy i zdobyliśmy od przypadkowych ludzi, od tych, którzy wcale nie mieli statusu nauczyciela? Oni jednak czegoś nas nauczyli. A spośród tych wielu ludzi, którzy wzajemnie siebie czegoś uczą, Bóg wybiera takich ludzi, którzy wręcz z powołania, z zawodu wypełniali misję nauczycielską - wyjaśnił. Abp Przybylski dodał, że bycie nauczycielem to nie tylko obowiązek przekazania wymaganej przez podręczniki wiedzy, ale też bycie towarzyszem swoich podopiecznych, opiekunem, który pamięta o uczniach także w czasie swojej modlitwy. - Dlatego naprawdę to jest potrzebne i ważne, żeby każdy nauczyciel i wychowawca obok tych swoich bardzo konkretnych zadań nauczycielskich i wychowawczych towarzyszył Bogu, miał czas na modlitwę. Na tej modlitwie stanął z tymi swoimi treściami nauczania, a przede wszystkim z uczniami - adresatami swojej misji. Jestem głęboko przekonany, że jak nauczyciel, wychowawca modli się za swoich uczniów, modli się za swój przekaz wiedzy, to staje przed uczniami z innym nastawieniem i wierzę, że również uczniowie to mocno odczują, że jego nauczyciel, że jego wychowawca nie realizuje tylko jakiegoś zewnętrznego zadania, nie jest tylko doręczycielem wiedzy, ale jest tym, który w tym mieszka - przekonywał kaznodzieja. Metropolita zachęcił pedagogów do tego, aby nie zapominali o istotnej przestrzeni w życiu Kościoła, jaką jest misja nauczania - ta którą Jezus polecił wykonywać swoim apostołom słowami: "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody". - Myślę, że nauczanie jest bardzo potrzebne dzisiaj ludziom wierzącym, bo bardzo wiele naszych kłopotów z wiarą i kłopotów w Kościele wynika z jego braku. Wszyscy by chcieli mówić, jaki jest Pan Bóg. Wszyscy by chcieli wyrażać swoje doświadczenie i wyobrażenie Kościoła. I to są bardzo istotne doświadczenia, prawdziwe. Ale jest przecież obiektywna prawda o Bogu, o Kościele, który Pan Bóg założył, a nie my go sobie zbudowaliśmy, o prawdach wiary, których przecież nie my tworzymy, ale są nam objawione - wymieniał abp Andrzej. - Nie zrozumiemy świata, nie zrozumiemy siebie, nie zrozumiemy relacji społecznych, jak najpierw nie będziemy mieli pewnej obiektywnej wiedzy, pewnej mądrości. Dlatego bądźcie kompetentnymi nauczycielami. Nauczajcie, przekazujcie mądrość, przekazujcie prawdę, bo one są bazą do tego, by rozumieć siebie, świat i innych - zachęcał. Na zakończenie Eucharystii przedstawiciele nauczycieli podziękowali abp. Andrzejowi za jego obecność i skierowane do nich słowo. Z kolei metropolita katowicki nawiązując do nowego roku duszpasterskiego w Kościele zachęcił zgromadzonych, aby byli "misjonarzami mądrych prawd Bożych". - Wiem, że to nie tylko bardzo potrzebne w środowisku wychowawczym, nauczycielskim, pedagogicznym, ale czasem też bardzo trudne i delikatne. Więc za każde wasze świadectwo wiary, za każde wasze odważne przyznanie się do Boga przed nauczycielami i uczniami bardzo wam dziękuję - podsumował abp Andrzej. Po wspólnej modlitwie nauczyciele w seminaryjnym refektarzu przełamali się opłatkiem, składając sobie życzenia z okazji nadchodzących świąt oraz zasiedli do stołu, aby wymienić się doświadczeniami związanymi z ich codzienną pracą. Galeria zdjęć tn /katowice.gosc.pl