Parafia Demo Intencje

W poniedziałek, 27 lipca, abp Andrzej Przybylski odwiedził młodzież uczestniczącą w rekolekcjach Ruchu Światło-Życie – Oazie Nowego Życia I stopnia w Cieszynie. Głównym punktem wizyty była wspólna Eucharystia. W homilii metropolita katowicki podzielił się osobistym świadectwem. Opowiedział, że od kilku lat każdy dzień rozpoczyna od ucałowania krzyża. Jak podkreślił, inspiracją do tego gestu stało się usłyszane przed laty świadectwo. Ten prosty znak przypomina mu każdego dnia, że cała jego posługa jest skierowana nie ku sobie, lecz ku Jezusowi Ukrzyżowanemu. Abp Przybylski zachęcał młodych do wytrwałości, odwagi i gotowości do składania ofiary z siebie. Wskazywał, że zaangażowanie, wierność i codzienny trud przynoszą dobre owoce oraz prowadzą do głębszego spotkania z Chrystusem. Podkreślał, że droga wiary nie jest wolna od wymagań, ale właśnie przez wierność w codzienności prowadzi do prawdziwej wolności i radości. Był to dziesiąty dzień rekolekcji, poświęcony tajemnicy ukrzyżowania Chrystusa. Po Eucharystii abp Andrzej zatrzymał się na obiedzie z młodzieżą, spotkał się z moderatorem rekolekcji, ks. Andrzejem Króliczkiem, oraz odpowiedzialnymi. Wizyta była kolejnym spotkaniem Księdza Arcybiskupa z młodzieżą przeżywającą wakacyjne rekolekcje oazowe. Obecność pasterza archidiecezji stała się dla uczestników okazją do wspólnej modlitwy, umocnienia wiary oraz doświadczenia bliskości Kościoła.

Tychy tradycyjnie świętowały wspomnienie św. Krzysztofa, patrona miasta. Wzdłuż głównej ulicy ustawili się kierowcy, których pobłogosławił bp Grzegorz Olszowski. Parafię św. Krzysztofa w Tychach w ostatnią niedzielę lipca odwiedzają tysiące kierowców. Tego dnia szczególnie duża ich liczba uczestniczy w Sumie odpustowej, po której błogosławione są pojazdy i kierowcy. Zgromadzonych powitał proboszcz ks. Szymon Kiera. Przypomniał, że tegoroczne uroczystości zbiegają się z 75. rocznicą przyznania Tychom praw miejskich, natomiast św. Krzysztof oficjalnie patronem miasta został ogłoszony 28 lat temu. Odpustowej Mszy św. przewodniczył bp Olszowski. W swoim słowie nawiązał do oczytanego fragmentu Księgi Królewskiej. - Gdyby Bóg nas zapytał: "Proś, co mam ci dać?", a może właśnie w tej chwili ciebie, w sytuacji, w której się znajdujesz, w sytuacji, którą przeżywasz, Bóg kieruje to słowo: "Proś o to, co mam ci dać", o co byś prosił? O co byś prosiła Pana Boga? Salomon w wielkiej pokorze, wiedząc, że jest młody, że jest niedoświadczony, prosi o mądrość. "Racz więc dać twemu słudze serce rozumne do sądzenia twego ludu, rozróżnienia dobra od zła. Bo któż zdoła sądzić ten lud tak liczny?". Myślę, że bardzo aktualne są te słowa szczególnie dotyczące rozróżnienia dobra i zła. Nie muszę chyba nikomu tłumaczyć, że żyjemy w czasach wielkiego chaosu, kiedy człowiekowi się wydaje, że to on ma prawo decydować, co jest dobre, co jest złe. Właśnie na tym polega mądrość, że odkrywam dobro i odkrywam zło - mówił.

Uczestnicy Pielgrzymki Osób Starszych i Chorych zgromadzili się na modlitwie przed obrazem Matki Bożej Uśmiechniętej. Mszy św. w pszowskiej bazylice przewodniczył bp Grzegorz Olszowski. W parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny powitał ich ks. Mateusz Iwanecki. – Św. Jan Paweł II powiedział kiedyś takie słowa do osób chorych i cierpiących: „W chorobie czy w jakimkolwiek cierpieniu trzeba zawierzyć Bożej miłości jak dziecko, które zawierza wszystko, co ma najdroższego tym, którzy je miłują”. I właśnie tego zawierzenia, tego zaufania Panu Bogu chcemy uczyć się od Maryi, która w tym miejscu od ponad trzystu lat czczona jest jako Matka Boża Uśmiechnięta. I bardzo serdecznie was witamy w sanktuarium w Pszowie – powiedział. – Moi drodzy, więc w tym szczególnym miejscu u Matki Bożej Uśmiechniętej, w tym szczególnym czasie, bo to przecież godzina miłosierdzia Bożego, zapraszam was do wspólnej modlitwy – dodał bp Grzegorz Olszowski. W homilii bp Grzegorz Olszowski nawiązał do liturgii słowa oraz obchodzonego z inicjatywy papieża Franciszka Światowego Dnia Dziadków i Osób Starszych. – Przeżywając już podeszły wiek, człowiek uświadamia sobie, jakim jest naczyniem glinianym, jakim nieraz jest naczyniem nietrwałym. Przeżywamy kruchość życia, przeżywamy różnego rodzaju cierpienia, doświadczenia. Sami dobrze wiecie, jak to życie w jednym momencie może się zwrócić o 180 stopni – zauważył. W tym kontekście, jak przypomniał, bycie osobą wierzącą „to wielka łaska”. – Nikt z nas nie jest samotną wyspą, że wszyscy tworzymy jedną wielką wspólnotę wiary. Nie ma czegoś takiego jak chrześcijaństwo w pojedynkę. We wspólnocie spodobało się Bogu zbawić ludzi. Właśnie we wspólnocie, jako ludzie wiary: słabsi i mocniejsi, i zdrowi, i chorzy, i starsi, i młodzi, zmierzamy tą samą drogą do zbawienia i mamy sobie wzajemnie pomagać, mamy się wspierać. Właśnie wspólnota jest tym wielkim darem. Drugi człowiek, który może być dla mnie wsparciem, dla którego ja sam mogę być wsparciem – przekonywał. Kaznodzieja podkreślił, że „celem naszego życia jest niebo, jest wieczność, jest pełnia życia”. – Bóg sobie nie zakpił z człowieka. Powołuje cię do istnienia. Będziesz żył te 60, 80, 100, a może nawet i 120 lat. A potem przychodzi śmierć i wszystko się kończy. Nie ma nic. Pustka. To nie tak. To nasze życie tutaj jest przygotowaniem do wieczności, do pełni życia – mówił. – Wyobraźcie sobie po długiej, ciężkiej chorobie, po długim pobycie w szpitalu nagle człowiek wyzdrowiał. Zostaje zwolniony ze szpitala, idzie do swojego domu i przekręcając klucz w zamku drzwi swojego domu, swojego mieszkania, myśli sobie tak: „Nareszcie jestem w domu. Nareszcie jestem zdrowy”. Ja nie wiem, jak będzie po drugiej stronie życia, ale być może my też, przechodząc przez granicę śmierci, powiemy sobie: „Nareszcie jestem w domu, nareszcie jestem zdrowy”. Kochani, nie ma się czego bać. To właśnie dzięki śmierci zostaniemy wyzwoleni z wszelkiego cierpienia, z wszelkiego bólu. Zostaniemy wyzwoleni od zła, od grzechu. Będziemy w pełni cieszyć się szczęściem oglądania Pana Boga. Moi drodzy, nie chodzi o to, żebyśmy z obawą czekali czy bali się momentu śmierci. To zawsze jest trudny moment, bo człowiek zawsze obawia się czegoś, czego do końca nie zna, czego nie przeżył. Nikt z nas tego nie przeżył. Tylko Jezus Chrystus wrócił i zapewnia nas: „W domu Ojca jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział”. Więc moi drodzy, to też jest bardzo ważne. Byśmy w tych różnych niedogodnościach naszego życia, ograniczeniach, cierpieniach, doświadczeniach pomyśleli o tym, co nas czeka w przyszłości – mówił bp Grzegorz Olszowski. Zwracając się do uczestników pielgrzymki, kaznodzieja prosił ich, by pamiętali, że „nie ma innej drogi do zmartwychwstania jak przez krzyż, do życia jak przez śmierć”. – Dlatego na miarę naszych możliwości pijemy kielich Chrystusa, przyjmując, godząc się na takie czy inne cierpienia, które przecież życie niesie, których nie oczekujemy, za nimi nie tęsknimy – mówił bp Grzegorz Olszowski. – Moi drodzy, bliskość Jezusa jest często lekarstwem na nasz niepokój, na nasz ból, na nasze cierpienie. Nawet jeśli wielu rzeczy nie rozumiemy, oburzamy się – dodał. Nawiązał także do aklamacji przed Ewangelią: „Nie wy mnie wybraliście, ale ja was wybrałem, abyście szli i owoc przynosili”. – To nie my decydujemy, co się będzie działo w naszym życiu, przynajmniej nie o tych najważniejszych rzeczach. To Bóg, to Jezus nas wybiera i chce, byśmy przynosili dobre owoce – powiedział. Pielgrzymkę Osób Starszych i Chorych do pszowskiego sanktuarium zorganizowała Fundacja Donum Caritatis im. ks. Zdzisława Tronta. – Papież Leon XIV tegoroczny dzień poświęcił pięknym słowom z Księgi proroka Izajasza: „Ja nie zapomnę o tobie”. Myślę, że nie ma piękniejszego zdania, które oddaje tyle nadziei. (…) Są takie chwile, w których czujemy się może osamotnieni, a one przychodzą zawsze z wiekiem. Sam to czuję. Kiedy wydaje się, że cały świat jakoś tam odpłynął, odjechał, a my jesteśmy samotni. I wtedy w tej samotności mogą przychodzić takie myśli, że już jestem niepotrzebny. (…) Niech w takiej sytuacji słowa wdzięczności i te właśnie „Ja nie zapomnę o tobie” brzmią w naszym sercu i w naszym wnętrzu. Potrzebujemy siebie nawzajem. Na każdym etapie naszego życia jest jakieś konkretne zadanie, powołanie, które Bóg zwierza i zawierza każdemu z nas. Jak przychodzi słabość, jak przychodzi kruchość, jak przychodzi cierpienie, to wtedy jesteśmy dla siebie nawzajem bardzo bliscy i potrzebni jeden drugiemu – mówił, dziękując obecnym o. Arkadiusz Sosna z Fundacja Donum Caritatis. Tradycyjnie po Mszy św. pielgrzymi spotkali się jeszcze na świętowaniu i rozmowach w ogrodach przy bazylice. Zobacz galerię z Pielgrzymki Osób Starszych i Chorych do Pszowa