Parafia Ducha Świętego

Metropolita katowicki skupił się na pozytywnych rozwiązaniach w edukacji, potrzebie humanizmu w nauce oraz na godnym i pięknym przeżywaniu jesieni życia. W kwestii edukacji abp Przybylski położył nacisk na wartość stabilizacji, ładu i spokoju, które są fundamentem zdrowego rozwoju młodego człowieka. Zwrócił uwagę, że ucieczka od doraźnych eksperymentów na rzecz stałego systemu tradycyjnych wartości buduje środowisko, w którym uczniowie czują się pewnie. Aby to bezpieczeństwo utrwalić, hierarcha wezwał do budowania „polskiego przymierza wychowawczego” – głębokiej i zgodnej współpracy między nauczycielami, rodzinami a Kościołem. To właśnie ta spójność i jasne zasady sprawiają, że placówki oświatowe cieszą się dziś ogromnym zaufaniem rodziców, w tym także osób zlaicyzowanych, poszukujących dla swoich dzieci stabilnego przewodnictwa. Refleksję nad kształtowaniem człowieka arcybiskup przeniósł również na poziom szkolnictwa wyższego, akcentując misję uniwersytetów w przywracaniu godności osobie ludzkiej. Podkreślił, że nowoczesna nauka, badania oraz rozwój technologii usensowniają się w pełni dopiero wtedy, gdy posiadają mocny wymiar etyczny i osobowy. Zdaniem metropolity kształcenie studentów – w tym przyszłych medyków czy prawników – musi być przesiąknięte empatią i wrażliwością na drugiego człowieka. Wskazał, że powrót do humanizmu i stawianie w centrum służby ludziom chroni naukę przed odczłowieczeniem i sprawia, że technika staje się realnym narzędziem wsparcia, a nie zagrożenia. Wątek bliskości i godności ludzkiej zyskał wyrazisty wymiar w dyskusji o starości, którą arcybiskup przedstawił w świetle nadziei i troski społecznej. Powołując się na przykład katowickiego ośrodka Senior Residence, pokazał, że medycyna i architektura mogą doskonale współgrać, tworząc przestrzeń, w której starość staje się piękna i zaopiekowana. Przypomniał jednak o wyzwaniu, jakim jest dotarcie do seniorów samotnych i schorowanych w śląskich parafiach. Jako duchowy fundament i źródło siły w obliczu trudnych czasów oraz bezradności, abp Przybylski – przywołując nauczanie bł. kard. Stefana Wyszyńskiego – wskazał modlitwę, która daje człowiekowi autentyczny pokój, mądrość oraz głębokie poczucie wewnętrznego ubezpieczenia.

„Nie musimy się znać, żeby się za siebie modlić. Nie musimy mieszkać blisko siebie, żeby być razem”. Już w sobotę, 17 października, w Archidiecezji Katowickiej rozpocznie się inicjatywa „POŁĄCZENI. Rodziny modlą się za rodziny”, do udziału w której zaprasza metropolita katowicki abp Andrzej Przybylski. Przez osiem dni, od 17 do 24 października, chcemy stworzyć wyjątkową sieć modlitwy różańcowej, która połączy nasze domy, parafie i rodziny. Każda rodzina ma swoją historię. Każda ma powody do wdzięczności. I każda czasem potrzebuje wsparcia.

W piątek 16 października przypada 100, rocznica urodzin abp. Szczepana Wesołego, pochodzącego z Katowic wieloletniego duszpasterza polskiej emigracji, który przez dziesięciolecia posługiwał Polakom mieszkającym poza granicami ojczyzny. O godz. 18.30 w kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach zostanie odprawiona Msza św. pod przewodnictwem abp. Andrzeja Przybylskiego, metropolity katowickiego. Wśród koncelebransów będą abp senior Wiktor Skworc i bp Grzegorz Olszowski oraz inni kapłani. Świątynia przy ul. Mikołowskiej zajmuje szczególne miejsce w biografii abp. Wesołego. To tutaj, po przeprowadzce rodziny do Katowic, został ochrzczony, służył jako ministrant, a po przyjęciu święceń kapłańskich odprawił Mszę św. prymicyjną. Również tutaj, w lutym 1969 roku, świętował swoje prymicje biskupie. Tam spoczywają jego doczesne szczątki. Szczepan Wesoły urodził się 16 października 1926 roku w Katowicach. Po wojnie znalazł się w Wielkiej Brytanii, a następnie wyjechał do Rzymu, gdzie od 1951 roku przygotowywał się do kapłaństwa w Papieskim Kolegium Polskim i studiował na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Święcenia kapłańskie przyjął 28 października 1956 roku. Od 1958 roku był związany z duszpasterstwem polskiej emigracji, współpracując w Rzymie z bp. Józefem Gawliną i bp. Władysławem Rubinem. W grudniu 1968 roku papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej. Sakrę biskupią przyjął 7 lutego 1969 roku z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego. Jego posługa biskupia była nierozerwalnie związana z Polonią. Mieszkając w Rzymie, przemierzał świat, odwiedzając polskie wspólnoty, towarzysząc emigrantom w ich codziennych troskach i pomagając im zachować więź z Kościołem oraz ojczyzną. Abp Wesoły był nie tylko hierarchą, ale przede wszystkim duszpasterzem bliskim ludziom. W pamięci Polonii zapisał się jako człowiek dostępny, wierny modlitwie i oddany wspólnotom, którym służył. Bywał nazywany „biskupem na walizkach”, ponieważ nieustannie podróżował tam, gdzie potrzebowali go rodacy. Zmarł 28 sierpnia 2018 roku w Rzymie. Msza św. pogrzebowa została odprawiona 10 września w archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach, a jego ciało spoczęło w kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła. 100. rocznica urodzin abp. Szczepana Wesołego jest okazją do przypomnienia postaci biskupa, który całe swoje życie poświęcił służbie Kościołowi i Polakom rozsianym po świecie, pozostając zarazem mocno zakorzeniony w rodzinnych Katowicach.